เป็นเรื่องปกติธรรมดาของชีวิตเรา

กับผู้คนผ่านมาแล้วผ่านไป

สิ่งที่เคยผ่านพบ,กลับสูญหาย

สื่งจดจำรำลึกได้ ..เกินไขว่คว้า

ได้มาแล้วเสียไปเป็นเรื่องปกติธรรมดา

สิ่งเคยผ่านพบเมื่อครั้งหนึ่ง

บัดนี้หวนคืนมาอยู่ตรงหน้า

สิ่งเคยลืมเลือนในบางครา

กลับย้อนมาหาเราอีกครั้งหนึ่ง

สิ่งที่มองไม่เห็น

เป็นเพราะมันไม่มีอยู่หรือไร?

สื่งที่ความทรงจำเราเฝ้าถนอมไว้

จะดำรงอยู่อย่างนั้นได้ตลอดไปหรือ?

สื่งที่เคยเห็น,จะไม่ได้เห็นอีกต่อไป

สายลมฤดูร้อนแตะไหวยอดไม้,เพียงเพื่อจากไปในฉับพลัน

สิ่งใดเคยให้ได้จดจำ,ผ่านพล้ำเกินจะไขว่คว้ากัน

เหลืออ้อยอิ่งเพียงหลอกควัน..เลือนพร่าเงาไม้

สื่งที่ไม่ได้เห็น,เป็นเพราะมันไม่มีอยู่?

บางทีอาจเป็นเพราะความมืดมัวบังไว้

หรืออาจเป็นลมพัดทรายเข้าตา

ฉันจึงมิอาจมองเห็นเธอตรงหน้า

หากยังรู้สึกได้ว่า..เธอเรืองรองอยู่ตรงนี้

ยังเคยจำกันได้ไหม,สื่งที่มีความหมาย

สื่งนั้นจะดำรงอยู่ได้ตลอดไปหรือเปล่าหนอ?

ฉันถนอมความละเอียดอ่อนและความฝันเปราะบาง

ความสุขเป็นบางสื่งที่กำลังเ้ดินทางมา

ขณะที่ความเศร้าดักซุ่มรอท่าอยู่นานแล้ว

สื่งใดมิเคยได้เห็น,พลันปรากฏตัวกระจ่าง

แผ่วสายลมฤดูร้อนย่างกราย,ใบไม้ต่างร่ายรำในอากาศ

สื่งใดเคยหลงเลือนไป,ความทรงจำนำคืนกลับมา

เมฆดำพร่ามัวฟุ้งกระจาย แสงจันทร์ริมหน้าต่างนวลละไมในสายตา 

น่ารักจังเลย:)